Ik schrijf veelal romans en gedichten, maar dit keer wil ik het hebben over adoptie.
Over mijn ervaringen en mijn visie hierop.
Dit uiteraard vanwege de nieuwe rapporten en al het nieuws wat er mee samen gemoeid is.
Het is een stuk over hoe de maatschappij op dit nieuws reageert, hoe ik het zie, mijn kijk op interlandelijk adoptie en de rechten die geadopteerden vooral niet hebben.

De bijgevoegde illustratie is door mij zelf gemaakt.




Misstanden, adoptieouders en de westerse kijk op het krijgen van kinderen.

Toen ik er via de Zembla uitzendingen ‘Adoptie bedrog’ achter kwam dat er babyfarms waren, dat moeders vrijwillig en onvrijwillig zwanger zijn geraakt, dat ze hun kind onder dwang af hebben moeten staan en dat er kinderen ontvoerd zijn, stond mijn wereld op z’n kop.
Zoals bij velen had ik altijd al mijn twijfels bij mijn papieren en de foto die ik heb van mijn moeder. Ik lijk totaal niet op haar en heb als kind al het gevoel gehad dat zij niet mijn moeder is en dat denk ik nog steeds. Ik denk dat ze een zogenoemde ‘acting mom’ is.
Dat alle bovengenoemde dingen zijn gebeurd onder toezicht van de overheid en de Kinderbescherming is vreselijk. Zij en alle adoptie stichtingen hebben gruwelijk misbruik gemaakt van alle adoptiefouders die een grote onvervulde kinderwens hadden. Ze hebben hen financieel op alle manieren uitgebuit en misbruik gemaakt van hun kwetsbaarheid.

Hoewel ik dat vreselijk vindt, neemt dat voor mij nog niet weg dat ik vind dat zolang er vraag blijft, er ook een aanbod moet zijn. Ik denk, dat we met deze wetenschap ook meer moeten normaliseren dat, hoe pijnlijk het ook is, mensen zich er soms bij neer moeten leggen dat zij ongewenst kinderloos zullen zijn. Het zou mooi zijn als huisartsen en/of ziekenhuizen een traject hebben waarin wordt gewerkt aan het rouwen om en het verwerken van ongewenst kinderloos zijn. Het zou er niet om moeten gaan dat er koste wat kost een kind komt, als je ergens al met emoties in gaat, kun je er nooit een helder oordeel over geven.
Zoals al te zien was in de Zembla docu’s wisten sommige ouders eenmaal in Sri Lanka wél dat er iets niet goed was. Sommige wisten wel degelijk van het omruilen van kinderen alsof het speelgoed was, maar omdat zij zó graag een kind wilden werd hun beoordeling vertroebelt en zijn ze voor hun eigen geluk gegaan. Ze negeerden hun onderbuikgevoelens en hebben gekozen wat voor hen op dat moment het beste uitkwam.
Ik zeg niet dat ik het ze kwalijk neem, ik gun iedereen een kind, maar ik denk wel dat als adoptiefouders eerst hun verdriet zouden verwerken dat ze er wellicht anders in zouden staan.
Bovenstaande is een moeilijk en pijnlijk onderwerp waar niemand zich aan wil wagen omdat het zo gevoelig ligt, maar ik denk dat het juíst iets is waar we meer open over moeten praten.


Een beter leven en dankbaarheid



In mijn vorige stuk (zie het verborgen verdriet ) had ik het al over het stukje ‘dankbaarheid’, nu komt daar ook nog bij dat ik veel lees dat we ‘het hier beter hebben.’
Een goede kwaliteit van leven bestaat niet alleen uit meer/betere kansen en/of rijkdom. Dat is een idealistisch beeld wat vooral hier in het westen leeft.
Niemand heeft gezegd dat de mensen die in mijn geboorteland wonen niet gelukkig (kunnen) zijn. Niemand weet ook of ik daar wel of niet gelukkig was geweest, of ik nou in armoede had geleefd of niet.
Het is maar in welk perspectief je het plaatst; als ik daar had geleefd had ik niet beter geweten. Daarnaast was ik dan wel bij mijn eigen familie, mijn eigen moeder en eventuele broertjes of zusjes. Wat dus ook wat waard is en niets met rijkdom of kansen te maken heeft.
Nu ik hier ben heb ik andere dingen geleerd (cultureel/westerse normen en waarden), heb ik altijd eten, drinken, kleding en toegang tot onderwijs gehad. Maar ik heb ook veel gemist; ik heb mijn moeder altijd gemist, ik heb me altijd een buitenbeentje gevoeld, ik heb me altijd ongewenst gevoeld en ik heb me altijd alleen gevoeld, omdat niemand mij begreep. Ik heb altijd de binding gemist met mensen die eruit zien zoals ik, mijn ‘eigen’ mensen.
Met mijn ouders kon ik, zoals ik al eerder aangaf, nooit praten over mijn adoptie of hoe ik mij daarbij voelde. Ze stonden niet open voor mijn gevoelens en het gemis wat ik ervoer.
Mijn adoptiemoeder gaf me altijd een schuldgevoel door de manier waarop zij op mij reageerde en mijn vader klapte dicht. Hij wist gewoon niet hoe hij met mijn gevoelens om moest gaan. Ik voelde me altijd vreselijk schuldig als ik met vragen zat of als ik gewoon mijn moeder miste. Of als ik in mijn adoptiepapieren wilde kijken. Ik deed het dan ook vaak stiekem als mijn ouders weg waren, dan kon ik in alle rust alles lezen en bekijken. Ook al had ik het al 100x gezien.
Als we verjaardagen hadden van ‘familie’ dan voelde ik me met mijn ‘familie’ nooit verbonden. Mijn opa’s en oma’s voelden nooit als mijn eigen, ze waren toch altijd een soort van vreemden voor me.
Ik vond het moeilijk om te zien dat al mijn ‘neven’ en ‘nichten’ op hun ouders en/of op elkaar leken. Mijn zus en ik lijken in niets op elkaar, dat kan ook niet want zij is biologisch gezien ook mijn zus niet.
Nu nog vind ik het moeilijk om te zien dat bijvoorbeeld oude schoolvriendinnen heel erg op hun moeders beginnen te lijken. Of verjaardagen waar je komt en familie heel hecht is en er dingen worden gezegd in de trant van ‘die en die lijkt op oma of tante/oom huppeldepup’, het is begrijpelijk, want voor hen is dat de normaalste zaak van de wereld, maar voor mij doet het pijn. Wat eigenlijk een gezellige avond zou moeten zijn, eindigd voor mij in gepieker en gemis.
Maar ook mijn zwangerschap maakte veel los, doordat de verloskundige vragen stelde over erfelijke ziektes in de familie of toen ik naar de dermatoloog moest bijvoorbeeld, of de allergoloog, het komt altijd terug.
Zelfs bij de psycholoog, want ook zij willen weten of het in de familie voorkomt en dat weet ik dus niet en de kans dat ik daar ooit achter kom is klein.
Het kan me op elk moment overvallen, het kan zijn dat de school van mijn zoon een project heeft over familie en een familiestamboom moet maken, het kan zijn dat er ergens een bordje hangt met ‘adoptiegroen’ of een grap over adoptie in een serie of tv show.
Het kunnen kleine dingen zijn waardoor dit getriggerd wordt en elke keer weer raakt het me. Ook al is het misschien de ene keer heftiger dan de andere, het blijft een terugkerend feit.
Is dit dan wat men noemt ‘een beter leven hier, dan daar?’
(Ik schrijf ‘familie’ en ‘neven’ en ‘nichten’ bewust zo omdat ik totaal geen band heb met hen of mijn ‘ooms’ en ‘tantes’. Ze hebben nooit als familie gevoeld, zij hebben mij nooit behandeld als hun eigen, vooral van mijn moeders kant, dus ik zie hen daarom ook niet als familie. Ze hebben ook nooit de moeite gedaan om die band te onderhouden, terwijl ik weet dat zij dit onderling wel doen en nog wel contact hebben met elkaar.)



Hoe moet ik dan dankbaar zijn, hoe kan de maatschappij dan van mij verwachten dat ik dankbaar moet zijn? Dankbaar zijn voor iets waar ik zelf niet om gevraagd heb vind ik vreemd. Ik snap waarom en vanuit welk standpunt het wordt gezegd, maar ik hoef nergens dankbaar voor te zijn.
Het iets wat constant terug komt als je met mensen praat, of dat nou kennissen, familie, vrienden, de kapper of een onbekende is. Iedereen vindt dat jij dankbaar moet zijn en dat het hier vast beter is dan daar.
Ik begrijp, nogmaals, volledig waar het vandaan komt, echter is het niet zo simplistisch als dat het lijkt.
Iedere geadopteerde heeft een andere kijk op adoptie in het algemeen en zijn/haar eigen adoptie en ouders. Iedereen reageert hierop vanuit zijn/haar eigen referentiekader.
We kunnen het niet allemaal met elkaar eens zijn en gelukkig hoeft dat ook niet, maar ik denk wel dat we elkaar moeten respecteren.
Ieders verhaal is belangrijk en mag verteld worden. Ieders gevoelens zijn belangrijk en mogen er zijn. Het zou mooi zijn als wij als geadopteerden elkaar hierin steunen en respect hebben voor de inzichten die anders zijn dan die wijzelf hebben.
We hebben allemaal een trauma en dat is het verlies van onze biologische moeder. De één heeft daar helemaal geen last van, de ander des te meer.
Onderzoeken hebben al vaker uitgewezen dat baby’s in de buik van hun moeder zich al kunnen hechten aan geluiden. Als ze net geboren zijn herkennen baby’s onherroepelijk de geur en stem van hun moeder.
Stel je eens voor dat dat ineens weg is en je ineens een andere vrouw hoort en ruikt, die je niet kent. Dat kan, ik zeg niet dat het zo is, maar het kán ernstige schade aanrichten.
Dan heb ik het nog niet gehad over hoe voorzichtig er omgegaan moet worden met adoptiekinderen ten overstaande van biologische eigen kinderen.
Baby’s die geadopteerd zijn hebben eerder kans om hechtingsproblematiek te ontwikkelen en hebben extra bevestiging nodig dat hun ouders niet weg gaan. Voorzichtigheid is dus geboden.

‘Jullie zijn alleen maar uit op geld!’

Dat mensen dachten dat toen Dilani haar rechtszaak aanspande het om geld ging doet pijn. Voor mij persoonlijk gaat het niet om geld, het trauma is er en de dingen die fout zijn gegaan kunnen niet meer teruggedraaid worden.
Waar het mij persoonlijk om gaat is dat er erkend wordt dat er misstanden zijn en zijn geweest rondom adoptie, dat er veel te sprookjesachtig over gedacht wordt en dat het stigma van dankbaarheid en een beter leven rondom adoptie weg moet.
De dingen die Dilani noemde in haar rechtszaak, zoals ik ook beschreven heb, van wie heb ik mijn ogen, haar etc, dat is waar het om gaat. Het gaat om de erkenning, om het feit dat bij vele van ons, onze identiteit gestolen is, niet klopt en in vele gevallen niet te achterhalen is.
Veel van ons zijn veel tijd en geld kwijt geweest aan zoektochten en DNA onderzoeken. Ik ken verhalen van geadopteerden die uiteindelijk hun biologisch familie hebben gevonden, maar die uiteindelijk alleen maar geld wilden.
Die niet uit waren op een band met hun lang verloren kind, maar een geldkoe zagen, omdat wij in het ‘rijke westen’ wonen en dus hun moeten sponsoren.
Ik kan het ze niet kwalijk nemen, dat zijn de cultuurverschillen.
Wij als geadopteerden zijn blij dat we eindelijk onze biologische familie hebben gevonden en willen een band opbouwen en zij zijn dan voornamelijk uit op geld. Dat is vast niet in alle gevallen zo, maar veelal wel.
Er is nooit over nagedacht 30 jaar geleden hoe al die adopties uit zouden pakken.
Om terug te komen op het geld, het zou wél kunnen helpen voor degene die het financieel zelf niet kunnen bekostigen, om dus op die manier een rootsreis te kunnen maken en eventueel op zoek kunnen naar hun biologische ouders.
Het zou in die zin ook wat uitmaken, omdat wij veel kosten hebben moeten maken voor bovenstaande, maar ook eventueel in het land van herkomst of de organisaties  die rootsreizen aanbieden met een zoektocht. Het loopt al gauw in de duizenden euro’s en dat moeten wij dan zelf bekostigen, terwijl wij hier niet om gevraagd hebben.
Zodra je adoptie zegt ruikt men geld, of dat nou hier is of in het geboorteland, er zijn altijd mensen die er misbruik van willen maken en ons (opnieuw) uit willen buiten.
Zelfs het FIOM die alle documenten in handen kregen van het failliete FLASH, vroegen een fors bedrag om eigen papieren in te kunnen zien. Dat dat kon vond ik toen al van de zotte en zo zijn er nog veel meer dingen waar wij geld voor moeten betalen terwijl het eigenlijk een recht zou moeten zijn wat wij hebben.
Dus ja, in die zin zou geld inderdaad kunnen helpen.

Rechten

Waarin de adoptieouders veel rechten hebben gehad, verdienen wij die nu ook want de rechten die wij zouden moeten hebben hebben we niet.
Er is ons zonder dat wij daar om gevraagd hebben veel ontzegd en we moeten er maar mee om gaan omdat het nu eenmaal zo is.
Het zou erg mooi zijn als er nu écht eens aan geadopteerden wordt gedacht en dat er in óns belang gehandeld zou worden.
Dat wij het recht hebben, maar ook kríjgen om op zoek te gaan en onze gegevens in te zien. Dat we het recht hebben op antwoorden en niet dat onze zaken verjaren. Adoptie verjaard niet, dat kan niet, adoptie is iets wat je je hele leven meedraagt. Nu is het zo dat onze zaken na 20 jaar verjaard zijn en je officieel dus weinig kans hebt iets te beginnen. Dat is vreemd en ik was verbijsterd toen ik het hoorde. Waarom is deze termijn ingesteld, waarom is er überhaupt een termijn ingesteld voor zoiets complex?
Dat is dus nog een recht wat ons ontnomen is.
Daarnaast vind ik ook dat wij recht horen te hebben op goede nazorg. Op gesprekken met gespecialiseerde mensen die ons kunnen helpen met deze hele situatie om te gaan.
Sommige hebben te kampen met depressies, angst-, paniek of andere stoornissen, hebben ptss of hechtingsproblemen, deze dingen kunnen door deze berichtgeving extra opspelen en niet iedereen kan de kosten dragen voor goede psychische hulp.
De reguliere GGZ heeft te weinig kennis om goed om te gaan met wat er gebeurd en om gaat in geadopteerden.
Laten we hopen dat een ieders rechten beter vertegenwoordigd zullen worden en dat we als maatschappij wat meer in elkaar verdiepen zonder gelijk wat te roepen.

Nogmaals, wat ik beschreven heb zal vast niet voor iedereen gelden en niet iedereen zal zich erin herkennen. Ik weet ook dat er veel geadopteerden zijn die het prima vinden, die het leven hier best vinden, die niet op zoek willen en die geen verbondenheid voelen met het land van herkomst.
Ook dat is goed en ook dat moeten we respecteren met z’n allen.