Interlandelijke adopties zijn de afgelopen anderhalve week weer flink in het nieuws geweest, nadat het rapport hierover naar buiten kwam.
Voor vele geadopteerden was dit nieuws niet nieuw, na de Zembla uitzendingen was in mijn ogen de impact groter en ging er toch wel een grotere shockwave door deze groep heen.
Wat mij opvalt zijn daarbij vooral de reacties van mensen die adoptie nog altijd zien als een sprookje en iets goeds.
Constant worden ik en mijn gevoelens gebagatelliseerd en dat ik mijn adoptie alleen erg vind omdat ik in een minder goed gezin terecht ben gekomen.
Het door de maatschappij opgelegde gevoel van dankbaarheid, daar moet aan voldaan worden en doe je dat niet dan krijg je de wind van voren.
Ik haal de illusie die zij voor ogen hebben weg door een andere mening bedeeld te zijn dan zij en het lijkt dan wel of ze dat niet aan kunnen, ze gaan in een staat van ontkenning. Daarmee ontkennen zij dan ook niet alleen het feit dat er genoeg geadopteerden niet perse gelukkig(er) zijn hier, maar ze ontkennen ook de gevoelens en emoties die daarbij gepaard gaan.
Dit gebeurd niet alleen in comment secties of Twitter, dit gebeurd ook gewoon in het echte leven. Ik denk daar zelfs nog meer, omdat de ‘happy adoptie bubbel’ daar nog groter is dan online.
Als ik dan een beetje geïrriteerd reageer, vragen ze meestal of ik boos ben of wáárom ik boos ben. Dan ben ik dus nog niet eens boos, maar die conclusie is al getrokken en dan word ik wél boos.
Door gesprekken met andere geadopteerden in de loop der jaren ben ik er achter gekomen dat ik hier gelukkig niet de enige in was en dat zij dezelfde ervaring hebben.
Ook bij hen speelde bovenstaand scenario zich keer op keer af, wat ze ook zeiden of deden, uiteindelijk werd het zo neergezet dat wij alleen maar boos waren. Het lijkt voor mijn gevoel op de hele racisme discussie, ook daarin wordt alleen gerefereerd naar het feit dat men boos is, de achterliggende reden wordt al niet meer benoemd, die wordt voor het gemak even ‘vergeten’. Maar dat is vaak júist de reden dat mensen boos zijn of worden, dat is juist het meest belangrijke stuk.
Dat geldt ook voor adoptie en het gedachtengoed hierover.

“Verwachtingen die er door het beeld dat van adoptie is gevormd zijn ontstaan, het beeld dat vooral de adoptie lobby en adoptieouders en media hebben gevormd.”

Voor mij is de uiteindelijke reden dat ik boos word niet omdat ik al die vragen krijg, maar omdat de antwoorden die ik geef niet voldoen aan de verwachtingen van degene die de vragen stelt en de reactie van de vragensteller die daar vervolgens door ontstaat.
Verwachtingen die er door het beeld dat van adoptie is gevormd zijn ontstaan, het beeld dat vooral de adoptie lobby en adoptieouders en media hebben gevormd.
Als het namelijk aan mij lag, was dat beeld veel uitgebreider, als het aan mij lag waren er veel meer artikelen te vinden over wat adoptie mentaal doet met een kind, ongeacht/of de omgeving waarin het opgroeit goed is.
Door de verwachtingen die er liggen in sociale kringen en daar niet altijd aan voldaan kan worden, heerst er na heftige berichtgeving over adoptie, zoals de Zembla uitzending óf een rapport zoals op 8 februari j.l veelal een gevoel van onmacht en ongehoord worden.
Zodra de geadopteerden die niet tevreden zijn over hun adoptie, die daardoor veel problemen hebben gehad, óf een combinatie van dit alles door een ontwricht gezin, zich hierover uitspreken komt er een stortvloed aan reacties van alle kanten dat er genoeg goed gaat, dat er genoeg geadopteerden zijn die zich wél goed voelen, die wél dankbaar zijn.
Dan heb ik het nog niet eens gehad over de media en de aspirant adoptieouders, die bijna meteen na het advies om te stoppen met interlandelijke adoptie, een petitie zijn gestart.
Voor mijn gevoel kregen alle geadopteerden die om wat voor reden dan ook moeite hadden met hun adoptie, nu eindelijk een stem, ook al was die niet heel groot, wij werden gehoord.
Maar eigenlijk werd dat meteen teniet gedaan, werden onze monden meteen gesnoerd en mochten wij deze gevoelens niet uiten, ik denk vooral omdat anderen daar last van hadden zich er ongemakkelijk bij voelden.
We hebben niet eens de tijd gehad om het nieuws te verwerken, om het te laten bezinken en even ons ei kwijt te kunnen, zonder meteen commentaar of een weerwoord te krijgen.
Mensen vergeten de triggers die erbij komen kijken, de stress die het geeft en de slapeloze nachten die volgen en dat alles omdat men vind dat wij altijd alleen maar boos zijn.
Wij werden meteen weer op zij geschoven en de schreeuwers kregen weer de overhand in het nieuws op tv en in de kranten. Zij zagen hun wensen en dromen in vlammen op gaan.
In plaats van eens te stoppen, stil te staan en te luisteren naar degene van wie ze de stem zo graag proberen weg te nemen, werden weer de belangen van de geadopteerden op zij geschoven, ironisch omdat dat ook  de reden was van het rapport; onze belangen die niet behartigd zijn.
Er wordt overal altijd heel hard geroepen dat de belangen van het kind voorop moet staan, dat dat het belangrijkste is, maar helaas is dat slechts een façade.
Het is als mist op een mooie, maar nog koude lente ochtend, in de verte zie je het, maar als je er door heen rijd is het verdwenen als sneeuw voor de zon.
Als de belangen van de kinderen voorop hadden gestaan, als de belangen van de geadopteerden voorop zouden staan, dan zou er nu niet zo’n petitie zijn, dan zou er aandacht zijn voor het verdriet en de pijn die vele van ons voelen. Dan zou er even een stapje terug gedaan worden en zou men zien dat we niet ‘altijd alleen maar boos’ zijn, maar dat we ons ongehoord voelen en dat we graag zouden willen dat geen eenzijdig beeld meer is van adoptie.
Als er geluisterd zou worden naar wat we echt zeggen, als men tussen de regels door zou lezen en de eigen gevoelens daarbij op zou zetten, dan hoeven wij ook niet meer gefrustreerd te raken.
Neem de tijd en luister naar wat er gezegd wordt, neem het in je op, kijk waar de pijn vandaan komt. Verdiep je eerst in wat zulke gevoelens en gedachten hebben veroorzaakt in plaats van het gelijk te veroordelen of op je eigen situatie te betrekken.
Het gaat niet om medelijden, dat hoef ik persoonlijk niet. Het gaat wél om gezien en vooral gehoord te worden. Om de ruimte te krijgen om onze gevoelens te uiten, zonder dat aspirant adoptieouders meteen over zichzelf beginnen, om al deze gebeurtenissen te verwerken, daar de tijd voor krijgen en
het allerbelangrijkste is wel; luister.